امام زمان علیه السلام در بیانات مرحوم آیت الله بهجت (ره)
امام زمان علیه السلام در بیانات مرحوم آیت الله بهجت (ره)
سبب غيبت امام زمان (علیه السلام) خود ما هستيم ، زيرا دستمان به او نميرسد ، و گرنه اگر در ميان ما بيايد و ظاهر و حاضر شود چه كسي او را ميكشد؟! آيا جنّيان آن حضرت را ميكشند ، يا قاتل او انسان است؟! ما از پيش در طول تاريخ ائمه (علیه السلام) امتحان خود را پس دادهايم كه آيا از امام تحفّظ و اطاعت ميكنيم يا اين كه او را به قتل ميرسانيم ؟! انحطاط و پستي انسان به حدّي است كه قوم حضرت صالح (علیه السلام) ناقه ی صالح را با اينكه وسيله ی ارتزاق و نعمت آنها بود ، پي كردند ، چنان كه قرآن كريم درباره ی آن ميفرمايد: « لها شربٌ و لكم شرب يوم معلوم » يعني : يك روز آب سهم شما باشد و روز ديگر سهم آن ، آن ناقه ، يك روز آب چاه را ميخورد و در عوض به آنها شير ميداد ! بنابراين ، همان گونه كه ممكن است عقلاً خزينه و انبار نعمت خود را نابود كنند ، همچنان كه ناقه ی صالح را كشتند ، امكان دارد كه ما انسان هاي عاقل (!) نيز امام زمان (علیه السلام) را كه تمام خيرات از او است و از ناقه ی صالح بالاتر و پرفيض تر است براي اغراض شخصيه ی خود به قتل برسانيم!
علت غيبت امام زمان(علیه السلام) خود ما هستيم
سبب غيبت امام زمان(علیه السلام) خود ما هستيم، زيرا دستمان به او نميرسد، وگرنه اگر در ميان ما بيايد و ظاهر و حاضر شود چه كسي او را ميكشد؟! آيا جنّيان آن حضرت را ميكشند، يا قاتل او انسان است؟! ما از پيش در طول تاريخ ائمه(علیه السلام) امتحان خود را پس دادهايم كه آيا از امام تحفّظ و اطاعت ميكنيم يا اينكه او را به قتل ميرسانيم؟! انحطاط و پستي انسان به حدّي است كه قوم حضرت صالح(علیه السلام) ناقة صالح را با اينكه وسيلة ارتزاق و نعمت آنها بود، پي كردند، چنانكه قرآن كريم دربارة آن ميفرمايد: «لها شربٌ و لكم شرب يوم معلوم، يعني، يك روز آب سهم شما باشد و روز ديگر سهم آن، آن ناقه، يك روز آب چاه را ميخورد و در عوض به آنها شير ميداد! بنابراين، همانگونه كه ممكن است عقلاً خزينه و انبار نعمت خود را نابود كنند، همچنان كه ناقة صالح را كشتند، امكان دارد كه ما انسانهاي عاقل(!) نيز امام زمان(علیه السلام) را كه تمام خيرات از او است و از ناقة صالح بالاتر و پرفيضتر است براي اغراض شخصية خود به قتل برسانيم!
لزوم احتياط در فتنههاي آخرالزّمان
سؤال: از حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) دربارة آخرالزّمان و فتنههاي آن نقل شد كه فرمودهاند: تشخيص تكليف در آن زمان مشكل است. پس چه بايد كرد؟
جواب: اگر به دست آوردن تكليف مشكل باشد، احتياط كردن كه مشكل نيست، بايد توقّف كرد و احتياط نمود. ريختن خون مردم، هتك اَعراض [آبروهاي] آنها و از بين بردن اموال و دين آنها شوخي نيست، براي ما اتمام حجّت شده است.
گويا به كلي از «عين الله الناظرة» غافل هستيم!
اهل بيت عصمت و طهارت(علیه السلام) بندگاني هستند كه علم و صوابشان مطرد (فراگير) است، يعني با داشتن مقام عصمت نه خطا ميكنند و نه خطيئه و امام زمان(علیه السلام) «عين الله النّاظرة و اُذنه السّامعة و لسانه النّاطق، و يده الباسطة؛ چشم بينا، گوش شنوا، زبان گويا و دست گشادة خداوند است و از اقوال، افعال، افكار و نيّات ما اطلاع دارد؛ مع ذلك گويا ما، ائمه(علیه السلام) و به خصوص امام زمان(علیه السلام) را حاضر و ناظر نميدانيم، بلكه گويا مانند عامّه، اصلاً زنده نميدانيم و به كلّي از آن حضرت غافل هستيم!
اشراف امام(علیه السلام) بر اعمال بندگان
گويا بنا بر اين است كه در عمل، خدا، ناديده گرفته شود، با اينكه در روايت «كافي» دارد كه: «در هر شهري عمودي از نور است كه امام(علیه السلام) اعمال بندگان را در آن ميبيند يا ملَكي براي او خبر ميآورد». همچنين «روح القدس» مؤيّد او با او است، غير از آن روحي كه هر سال يك بار در شب قدر بر او نازل ميشود. بنابراين، اگر مثلاً پردهاي هم دور عمل خود بكشيم، فايده ندارد و ديد امام(علیه السلام) نافذتر است و در برابر چشمان واقع بين او مانع و حائل ايجاد نميكند. همچنين در رؤيت امام(علیه السلام) مقابله و محاذات (همسويي) شرط نيست، بلكه هر جا كه نشسته، بر أرضين سفليٰ و سماوات سبع و ما فيهنّ و ما بينهنّ اشراف دارد. خداوند متعال ميفرمايد:
«و آتيناه الحكم صبيّاً؛ در حال كودكي، حكم را به او عطا كرديم» و نيز ميفرمايد: «قال إنّي عبدالله آتاني الكتاب و جعلني نبيّاً؛ گفت: من بندة خدايم، خداوند به من كتاب عطا كرده و مرا پيامبر قرار داده است. اگر مسئلة امام شناسي بالا رود، خداشناسي هم بالا ميرود؛ زيرا چه آيتي بالاتر از امام(علیه السلام)؟ امام آيينهاي است كه حقيقت تمام عالم را نشان ميدهد.
حديث ثقلين و اثبات غيبت امام زمان(علیه السلام)
«حديث ثقلين» از ادلّة اثبات غيبت امام زمان(علیه السلام) است، زيرا در آن حديث ميفرمايد: «إنّهما لن يفترقا، قرآن و عترت از هم جدا نميشوند»، يعني، چه حاضر باشند يا غايب، اگر كسي اين حديث را تحقيق و معناي آن را تحصيل كند، مسئلة غيبت خيلي براي او واضح خواهد بود؛ زيرا در غير اين صورت، «لزم الإنفكاك بين القرآن و العترة؛ لازمة آن جدايي بين قرآن و عترت خواهد بود».
کوتاه گفته های آیت الله بهجت در باره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه)
چه قدر حضرت [امام زمان (علیه السلام)] مهربان است به کسانی که اسمش را می برند و صدایش می زنند و از او استغاثه می کنند؛ از پدر و مادر هم به آنها مهربان تر است!
لازم نیست که انسان در پی این باشد که به خدمت حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه) تشرّف حاصل کند؛ بلکه شاید خواندن دو رکعت نماز، سپس توسّل به ائمه (علیهم السلام) بهتر از تشرّف باشد.
ما در دریای زندگی در معرض غرق شدن هستیم؛ دستگیری ولیّ خدا لازم است تا سالم به مقصد برسیم. باید به ولیّ عصر (عجل الله تعالی فرجه) استغاثه کنیم که مسیر را روشن سازد و ما را تا مقصد، همراه خود ببرد.
دعای تعجیل فَرج، دوای دردهای ما است.
در زمان غیبت هم عنایات و الطاف امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) نسبت به محبّان و شیعیانش زیاد دیده شده؛ باب لقا و حضور بالکلیّه مسدود نیست؛ بلکه اصل رؤیت جسمانی را هم نمی شود انکار کرد!
با وجود اعتقاد داشتن به رئیسی که عینُ الله الناظره است، آیا می توانیم از نظر الهی فرار کنیم و یا خود را پنهان کنیم؛ و هر کاری را که خواستیم، انجام دهیم؟! چه پاسخی خواهیم داد؟!
هر چند حضرت حجت (عجل الله تعالی فرجه) از ما غایب و ما از فیض حضور آن حضرت محرومیم؛ ولی اعمال مطابق یا مخالف دفتر و راه و رسم آن حضرت را میدانیم؛ و این که آیا آن بزرگوار با اعمال و رفتار خود خشنود، و سلامی – هر چند ضعیف – خدمتش میفرستیم؛ و یا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ناراضی و ناراحت می کنیم!
علایمی حتمیّه و غیر حتمیّه برای ظهور آن حضرت ذکر کرده اند. ولی اگر خبر دهند فردا ظهور می کند، هیچ استبعاد ندارد! لازمۀ این مطلب آن است که در بعضی علایم، بَداء صورت می گیرد و بعضی دیگر از علایم حتمی هم، مقارن با ظهور آن حضرت اتفاق می افتد.
انتظار ظهور و فرج امام زمان (عجل الله تعالی فرجه)، با اذیّت دوستان آن حضرت، سازگار نیست!
چه قدر حضرت [امام زمان (علیه السلام)] مهربان است به کسانی که اسمش را می برند و صدایش می زنند و از او استغاثه می کنند؛ از پدر و مادر هم به آنها مهربان تر است!
خداوند کام همۀ شیعیان را با فَرج حضرت غائب (عجل الله تعالی فرجه) شیرین کند! شیرینیها، تفکّهاتِ زائد بر ضرورت است؛ ولی شیرینی ظهور آن حضرت، از اَشدّ ضرورات است.
مهمتر از دعا برای تعجیل فرج حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه)، دعا برای بقای ایمان و ثبات قدم در عقیده و عدم انکار حضرت تا ظهور او می باشد.
افسوس که همه برای برآورده شدن حاجت شخصی خود به مسجد جمکران می روند، و نمی دانند که خود آن حضرت چه التماس دعایی از آنها دارد که برای تعجیل فَرَج او دعا کنند!
امام (عجل الله تعالی فرجه) در هر کجا باشد، آن جا خضراء است. قلب مؤن جزیرۀ خضراء است؛ هر جا باشد، حضرت در آن جا پا می گذارد.
قلبها از ایمان و نور معرفت خشکیده است. قلب آباد به ایمان و یاد خدا پیدا کنید، تا برای شما امضا کنیم که امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) آن جا هست!
اشخاصی را می خواهند که تنها برای آن حضرت باشند. کسانی منتظر فرج هستند که برای خدا و در راه خدا منتظر آن حضرت باشند، نه برای برآوردن حاجات شخصی خود!
به طور یقین دعا در امر تعجیل فرج آن حضرت، مؤثّر است، اما نه لقلقه.
آری، تشنگان را جرعۀ وصال و شیفتگان جمال را آب حیات و معرفت می دهند. آیا ما تشنۀ معرفت و طالب دیدار هستیم و آن حضرت آب حیات نمی دهد، با آن که کارش دادرسی به همه است و به مضطرّین عالم رسیدگی می کند؟!
ائمه (علیهم السلام) فرموده اند: شما خود را اصلاح کنید، ما خودمان به سراغ شما می آییم و لازم نیست شما به دنبال ما باشید!
تا رابطۀ ما با ولیّ امر: امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) قوی نشود، کار ما درست نخواهد شد. و قوّت رابطۀ ما با ولیّ امر (عجل الله تعالی فرجه) هم در اصلاح نفس است.
چه قدر بگوییم که حضرت صاحب (عجل الله تعالی فرجه) در دل هر شیعه ای یک مسجد دارد!
هر کس که برای حاجتی به مکان مقدّسی مانند مسجد جمکران می رود، باید که اعظم حاجت نزد آن واسطۀ فیض، یعنی فرجِ خود آن حضرت را از خدا بخواهد.
خدا می داند در دفتر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) جزو چه کسانی هستیم! کسی که اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه می شود. همین قدر می دانیم که آن طوری که باید باشیم، نیستیم!
آیا می شود رئیس و مولای ما حضرت ولیّ عصر (عجل الله تعالی فرجه) محزون باشد، و ما خوشحال باشیم؟! او در اثر ابتلای دوستان، گریان باشد و ما خندان و خوشحال باشیم و در عین حال، خود را تابع آن حضرت بدانیم؟!
اگر اهل ایمان، پناهگاه حقیقی خود را بشناسند و به آن پناه ببرند، آیا امکان دارد که از آن ناحیه، مورد عنایت واقع نشوند؟!
با این که به ما نه وحی می شود نه الهام، به آن واسطه ای که به او وحی و الهام می شود توجه نمی کنیم؛ در حالی که در تمام گرفتاری ها – اعمّ از معنوی و صوری، دنیوی و اُخروی – می توان به آن واسطۀ فیض؛ حضرت حجّت (علیه السلام)، رجوع کرد.
حضرت غائب (عجل الله تعالی فرجه) دارای بالاترین علوم است؛ و اسم اعظم بیش از همه در نزد خود آن حضرت است. با این همه، به هر کس که در خواب یا بیداری به حضورش مشرّف شده، فرموده است: برای من دعا کنید!
راه خلاص از گرفتاری ها، منحصر است به دعا کردن در خلوات برای فرج ولیّ عصر (عجل الله تعالی فرجه)؛ نه دعای همیشگی و لقلقۀ زبان… بلکه دعای با خلوص و صدق نیّت و همراه با توبه.
منبع : یک استکان چای داغ