... :: آينده از آن کيست؟ :: ...

پنجم جمادی‌الاول سال ششم هجری است، آسمان مدینه شاهد تلؤلؤ ستاره‌ای از خانه علی(علیه السلام) و فاطمه(سلام الله علیها) است، خاندان نبوت صاحب دختری زیبا می‌شوند و برادرانش بی‌صبرانه در انتظار دیدن او بیدار مانده‌اند.

اینک نوبت نامگذاری این نازنین دختر است، جد بزرگوارش برای گذاشتن اسم نوزاد منتظر پیغام پیک حق است، ناگهان فرشته قرب الهی، جبرئیل بر محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله) نازل می‌شود و نام کودک را «زینب» می‌خواند.

علی(علیه السلام) نوزاد را در آغوش می‌گیرد، زینت وجودش را می‌بوید و به آینده او فکر می‌کند، زهرای مرضیه نیز کودک را در آغوش برادرش حسین می گذارد تا شاید عقیله بنی‌هاشم لحظه‌ای ساکت شود و او به هنگامی که بوی حسین را حس می کند، با لبخندی نگاهش را به نگاه برادر گره می‌زند.

عارفه که در هنگام تولد خود، بار دیگر چشمان پیامبر را گریان می‌کند، درست همانند لحظاتی که به هنگام تولد دو برادر دیگرش حسن و حسین، اشک در چشمان پدربزرگش به خاطر یادآوری مصایب آنها، حلقه زد و فرمود: «هر کس بر زینب و مصیبت‌های او بگرید، ثواب گریستن بر مصائب حسن و حسین به او داده خواهد شد».

آری سخن از زینبی است که امام زمان علیه السلام راجع به او هنگامی که از ایشان می پرسند صبح و شب بر کدام مصیبت کربلا می گریید، می فرمایند: صبح و شب بر مصائب عمه ام زینب کبری می گریم که اگر حضرت علی اکبر یا حضرت عباس یا خود جدم اباعبدالله علیهم السلام هم بودند بر مصائب او می گریستند.

عابده آل علی، نوه خدیجه کبری، نخستین بانوی مسلمان و فاطمه بنت اسد، میوه آل هاشم و میراث‌دار ابراهیم نبی است، او که بعد از مادرش صدیقه صغری و عصمت صغری است، روزها را سپری می‌کند تا در آینده‌ای نه چندان دور حماسه‌ای بزرگ را خلق کند.   

آری او که در جمال، سکینه و وقار، همانند خدیجه کبری؛ در عصمت و حیا، به فاطمه زهرا می‏مانست و در فصاحت و بلاغت، هم چون علی مرتضی؛ در حلم و بردباری، هم‌سان امام مجتبی و در شجاعت و قوت قلب، بسان اباعبدااله الحسین، هنگامی که پدرش به او سخن گفتن را می‏آموخت و به دخترش فرمود: بگو «یک»، او گفت: «یک»، باز فرمود: بگو «دو»، زینب ساکت ماند، حضرت علی که متعجب مانده بود، فرمود: «نور دیده من! بگو دو»، ناگهان امینه آل الله زبان گشود و گفت: «پدر جان! زبانی که به گفتن یک گردش کرد، چگونه می‏تواند «دو» بگوید؟!»، به راستی که این جمله نشان از عمق اعتقاد زینت پدر به توحید و یگانگی خدا دارد.

به راستی که رفتار و منش زینب، شبیه خلق و خوی علی است، چرا که  هنگامی پدر مهمانی را به خانه آورد و تقاضای غذایی برای مهمان کرد، زینب که کودکی بیش نبود، وقتی متوجه گفت‌و گوی پدر و مادر شد، بی‌درنگ از رختخواب برخاست و تنها قرص نان موجود در خانه که سهم خودش بود، را به مهمان بخشید.

آری فاطمه زهرا به گونه‌ای زینب را در همان مدت کوتاه تربیت کرد که امام حسن مجتبی علیه‌السلام درباره‌اش این گونه بیان می‌کند: «انّک حقّاً من شجرة النّبوّة و من معدن الرّسالة»؛ «به درستی که تو (زینب) از درخت نبوّت و از معدن رسالت هستی».

مداحی میلاد حضرت زینب سلام الله علیها:

- پیداترین ستاره دیبای خلقت است (مدح حضرت زینب سلام الله علیها - حاج محمود کریمی):

- همه دنیا عاشقن ، عاشق عشق بی هدف (سرود - حاج محمود کریمی):